Roosterse Badmintonclub

Roosterse Badmintonclub

veld.jpg

Tsja, met de header ‘RBC 7 kampioen’ is de kans op enige suspense in dit verslag verkeken. Ach ja, dat maakt ook niet uit, want eigenlijk kon er niets meer misgaan. Acht punten halen in twee wedstrijden was gezien het competitieverloop geen megaklus. Bovendien speelden we tegen de enige nog overgebleven concurrent; met elk punt dat we tegen Cosmos zouden scoren, nam het aantal benodigde punten voor de titel evenredig af. Kortom, we hadden slechts 4 punten nodig om op deze voorlaatste competitiedag al kampioen te worden. Ter voorbereiding hadden we de donderdag tevoren een heuse tupperware party georganiseerd. Het was echter een ontluisterende ervaring. Wellicht omdat sommigen stiekem op andersoortige plastic speeltjes hadden gehoopt. De shuttles vlogen als ongeleide projectielen door de Albertzaal, meestal op kniehoogte richting muur en wisten de ruimte tussen de witte lijnen dus moeilijk te vinden. Er restte ons niets anders dan vastklampen aan de clichés rond de ‘slechte generale’. Hoewel we met een (over)complete selectie konden aantreden waren er nog enkele onzekerheden. Twan sukkelde met een rugblessure en de fitheid van Luc was eveneens een groot vraagteken. Luc had namelijk een feestelijke nacht achter de rug en z’n laatste baco-tje, slechts een paar uurtjes voor de wedstrijd weggetikt, klotste nog lichtelijk tegen zijn huig. In de zaal hing nog een zweem van een bacchanaal (de hiërezitting van Eygelshoven), wat Luc gelukkig hielp om z’n roes nog ff vast te houden. Verder waren er ook meevallers: de app ‘find your iPhone’ voorkwam een hoop onrust en de tegenstander was niet op volle oorlogssterkte. Bovendien hadden we George nog als stabiele factor, speciaal naar de oostelijke mijnstreek afgereisd om de puntjes op de i te zetten.

Omdat er onderhuids toch nog ’n beetje nervositeit te bespeuren was, waren een paar goeie dubbels van belang om het ijs te breken. Dat kun je aan de cool-headed boyz Luc en Twan wel overlaten. Zij kennen het woord stress niet en zorgden tamelijk eenvoudig voor het eerste punt. De slogan ‘drank maakt meer kapot….’ kan definitief bij het grofvuil. De dames Bianca en Vivian hadden het moeilijker en lieten zich bijna foppen in de tweede set, of wilden ze gewoon wat aandacht? Het kwam op een verlenging aan waarin die van ons uiteindelijk het sterkst waren. Een comfortabele 2-0 voorsprong was een feit. Daarna begonnen Robert en Kayla (op auditie bij team 7) voortvarend aan hun singles. Robert had geen zin om te tutten en volbracht zijn missie vlot in twee sets. Kayla won de eerste makkelijk en liet zich in de tweede set toch verrassen. Met alle priemende ogen op haar gericht wist ze in een lastige derde set nipt overeind te blijven. De titel was in principe al binnen, maar er werd nog niet gejuicht. Degenen die zich afvroegen of we wel goed gerekend hadden (duuuh) hebben we lekker in het ongewisse gelaten.

Eef overkwam hetzelfde als Kayla, maar dan in overtreffende trap. Ze won de eerste set en kwam er in de tweede niet meer aan te pas. De spanning rond de wedstrijd en het feit dat het de enige partij was in de hele hal, maakte het er niet makkelijk op. De tegenstander wist Eef helemaal tot wanhoop te drijven met onorthodox spel en voortdurend gebabbel. Het siert Eef dat ze zich herpakt heeft in de derde en heel knap tegenstand heeft geboden. Jammer genoeg net niet genoeg voor een overwinning. Twas zo wel een leerzaam dagje voor Kayla en Eef. Bij Twan waren de pijnstillers intussen uitgewerkt en de carrosserie stond niet meer toe om het volledige motorvermogen in te zetten. Toen het zelfs te lastig werd om de shuttle van de vloer op te rapen, was het moment gekomen om de partij op te geven. Onnodig puntverlies, helaas pindakaas.

De mixen konden nog wat extra glans geven aan deze glorieuze dag en aldus geschiedde, ondanks enige opstartproblemen. Vivian en Luc hadden een verlenging nodig om de eerste set te pakken en speelden de partij daarna probleemloos uit. Mrs. 100% Dees leed onverwachts (niettemin in verwachting) haar eerste setverlies van het seizoen. Zat er een boertje dwars of zo? Geen paniek hoor, samen met Robert stelde ze kordaat orde op zaken. De 6-2 overwinning was meer dan genoeg voor het kampioenschap. De kinderchampagne vloeide dan ook rijkelijk. Wij danken George en onze trouwe supporters voor hun steun.

Het seizoen is echter nog niet af. Aanstaande zondagochtend gaan we namelijk nog één keer knallen. Dus blijf op deze dag des Heren niet in je luie bed liggen stinken. Kom allemaal naar de Albertzaal!!! We hebben heel wat in petto. Allereerst vanaf 9.30 uur op verzoek van cheerleader Vivian een spetterende warming up van onze dames op de melodie van ‘Roetewisser’ van Fabrizio. Als je het dansje niet kent sta je echt voor l*l, dus kijk vooraf ff aandachtig op https://www.youtube.com/watch?v=wwFQrSTvIIc  (i.p.v. ‘volg Febrieske’ zingen we zondag ‘volg Viefke’). De heren zullen rustig warmlopen op de tonen van ‘Hakke takke’ (ook Fabrizio, featuring Jacky Bagge). Vervolgens gaan team 7 en team 8 met ziel en zaligheid de eer van RBC weer hooghouden, 16 partijen lang spanning en sensatie, komt dat zien! 

Maar er is nóg meer! Op zondagochtend zal in de Royal Albertzaal het RBC-MATCH-CENTRE operationeel zijn. Daar zullen alle beslissende uitslagen binnenkomen. Wat te denken van de kampioenswedstrijd van RBC 5 in Landgraaf…. en van de zenuwslopende ontknoping in de poule van RBC 2 ?. Het belooft een enerverende ochtend te worden met genoeg stof tot nagelbijten. Daarna hopen we het seizoen voldaan af te kunnen sluiten (en de bar te openen); ‘Sjiek is miech dat’ uit volle borst. Tot zondag!