Het laatste optreden van team 7 was omgeven met gemengde gevoelens. Om met het positieve te beginnen: de jongelingen Martijn en Esmee hebben voor eigen publiek eventjes duidelijk gemaakt hoe veel vooruitgang ze geboekt hebben in dit seizoen. Trainer George was dan ook scheutig met complimenten aan hun adres. Omgekeerd betekent dit dat de trainer uiteraard ook een pluim verdient.

Dat stond in schril contrast met het vroegtijdige vertrek van Bianca wegens familie-omstandigheden. Alsof dat voor haar nog niet rot genoeg was, bezeerde ze haar enkel tijdens de laatste rally van de damesdubbel. Zo’n ongelukkige seizoensafsluiting gun je niemand, en supercaptain Bianca al helemaal niet.

De wedstrijd: ’t Roat is volop in de race om het kampioenschap en mocht geen punten verliezen. Het was onze sportieve plicht om weerstand te bieden, nota bene voor de ogen van de nodige uit Echt meegereisde supporters. De damesdubbel eindigde na een hoopgevende eerste set (18-21) met een blessure voor onze aanvoerster. Daardoor mocht Vivian (rijmt niet op wifi) aantreden in het door haar zo geliefde enkelspel. Het Woezel en Pip pleister, opgeplakt na een nagel-accident, bracht geen geluk. De verbeten strijd zorgde wel voor een gezonde blos maar bracht geen overwinning.

Het bezoekende herenkoppel had nagenoeg geen wedstrijden verloren dit seizoen, een taaie kluif dus. Desondanks namen Martijn en Twan brutaal de leiding in de eerste set. De tegenstanders moesten een paar tandjes bijschakelen om die set toch te pakken. De tweede ging aanvankelijk ook gelijk op, totdat er tevergeefs ‘alles of niks’ gespeeld werd in hoop iets te kunnen forceren. Ondanks het verlies waren Marijn en Twan dik tevreden met het samenspel. Ook lukte het Martijn beter dan ooit om zich onder de druk uit te spelen in de rally’s en deed dat zoals het hoort in een dergelijke dubbel, chapeau.

De single van Luc was nog niet begonnen of hij keek tegen een mega-grote achterstand aan. Op het moment dat iedereen begon te vrezen dat het heel snel afgelopen kon zijn, knokte hij zich knap terug tot 13-13. Jawel, dat is twee keer het ongeluksgetal en – alsof de duivel ermee speelt – er volgde een matchbepalende rally waar geen eind aan leek te komen. De teller heeft er nog steeds een pijnlijke nek van. Ofschoon Luc de bovenliggende partij was in de bewuste rally, moest hij toch het onderspit delven. Deze fysieke en mentale uitputtingsslag is hij niet meer te boven gekomen.

Van Martijn kon redelijkerwijs geen overwinning verwacht worden. Zijn opdracht was om zo veel mogelijk rally’s op basis van slagvastheid naar z’n hand te zetten, geduldig wachtend op een geschikt moment om het af te maken. Net als in de dubbel lukte dit opnieuw beter dan tevoren. Onze jongste senior komt er dus aan!

Esmee heeft een patent op spannende wedstrijden. Na winst in de eerste set, haperde de machine een beetje in de tweede. Haar tegenstander was doodmoe in de derde set maar wist door uitgekookt te vertragen meer lucht te krijgen en het ritme van de goed spelende Esmee te breken. Voor wie benieuwd is of Esmee dit ooit nog eens zal laten gebeuren, hier alvast het antwoord: no way!

De verslaggever heeft weinig meegekregen van de mix Vivian en Luc. Getuige de uitslag hebben ze pas in de tweede set serieus tegenstand geboden, doch net niet genoeg voor een derde. Dat gold ook voor Esmee en Twan. Onze oudste senior kwam na het lange stilzitten moeizaam op gang en Esmee deelde vrolijk mee in de malaise. Samen besloten ze dat het beter kon en vooral ook beter móest. De ruggen werden gerecht om er een heel verdienstelijke tweede set uit te persen, waarmee het seizoen al met al afgesloten werd met een goed gevoel. ’t Roat houdt met de maximale score zicht op het kampioenschap maar moet met angst en beven het resultaat van Trilan 5 afwachten.

Terugkijkend op het seizoen mag de (her)ontdekking van de haarband niet onvermeld blijven. Dit wordt echt dé trend van 2017, van ouderwets badstof welteverstaan en dus niet die omgeknoopte Rambo-vodden. Degenen die er in augustus nog steeds geen hebben zullen ontiegelijk voor schut staan, dus wacht niet tot de winkels leeggekocht zijn. Ten slotte kunnen we in dit laatste verslag niet voorbij aan de hunk die de dames van RBC 7 in vervoering bracht en de heren stikjaloers maakte: Frans Moustache (voor vrienden: Snorrefrenske; door zijn moeder ook wel liefkozend ‘mien leef jungske François’ genoemd). U zult nog veel hierover horen. Wordt vervolgd na de zomer…..