Roosterse Badmintonclub

Roosterse Badmintonclub

veld.jpg
Hij zat als kind in een jappenkamp en overleefde een auto-ongeluk, met oma als engel op zijn schouder. Niets kon George Nieuwenboom (77) uit Bunde klein krijgen. De assistent-coach van Roosterse BC is de éminence grise van het Nederlandse badminton. "Ik ga nog door tot m’n tachtigste.”

Elke keer als George Boudewijn Nieuwenboom (Jakarta, 1940) terugkeert van een reis naar zijn geboorteland wordt hij overvallen door gevoelens van diepe weemoed. Dan ruikt hij de geuren van al die kruidige specerijen, voelt hij de zwoele, tropische wind en gaan zijn herinneringen terug naar de jaren waarin hij als kind op straat badminton speelde, een volkssport in Indonesië. Af en toe mocht hij bij de lokale kampioen in de tuin komen trainen, waar met elektriciteitskabels een heuse baan was gemaakt. Het was steevast het hoogtepunt van de week.


Wajang-poppen
Thuis in zijn huiskamer in Bunde zet George Nieuwenboom met lichte trots twee traditionele Wajang-poppen op tafel. Hij kocht ze op een markt in Indonesië, voor 65 euro. Om zijn schouders hangt alvast het shirt dat hij ’s avonds bij de training van Roosterse BC zal dragen. Volgens zijn paspoort is hij 77 jaar, maar behalve zijn vrouw Rini is er eigenlijk niemand die dat gelooft.

De oudste coach op het hoogste Nederlandse badmintonniveau is nog zo energiek dat hij veel trainingsvormen zelf voor doet, al moest hij door een schouderoperatie pas op de plaats maken. "Door vele jaren badminton kreeg ik forse slijtage. Maar ik train nog ontzettend graag. Ik hoop nog tot mijn tachtigste door te kunnen gaan. Dan stop ik.” Rini, met een glimlach: "Dat zei je op je zestigste ook al. En ook toen je 65 werd.”

Juwelen
Nee, het is niet vanzelfsprekend dat hij hier zo zit, gezond en vol levenslust. Als jongetje van amper vijf jaar moet hij met zijn hele familie zien te overleven in een jappenkamp. Zijn vader, die in Nederlands-Indië als telegrafist werkt, wordt twee jaar lang gescheiden van zijn moeder.

Haar tweelingbroers, de ooms van George, worden gruwelijk om het leven gebracht. Nieuwenboom scheert met zijn hand langs zijn nek. "Mijn moeder is dat nooit meer te boven gekomen. Mijn ouders hebben hun hele leven niets over die tijd verteld. Behalve één keer. Mijn vader zei dat mijn moeder zo afgevallen was dat haar ring en armband van haar lijf waren gegleden in de latrines waar we onze behoeftes moesten doen. Ze waren kwijt, dat vond ze vreselijk. In Indië waren destijds geen banken, de juwelen waren je enige kapitaal.”

Verbaasd
Na de dekolonisatie emigreert het gezin Nieuwenboom naar Nederland, voor de studie van de kinderen. Via Den Haag komt George in Maastricht terecht, waar badminton zijn grote passie blijft. Eerst als speler van bescheiden niveau, later als coach. Zijn carrière krijgt vaart als hij in 1976 uit het niets gevraagd wordt als rechterhand van de bondscoach. "Ik had alleen enkele clubs in Limburg getraind. De bondscoach, de Deen Steen Sorensen, was via via getipt dat ik het aardig deed. Ik moest nota bene het hoogste diploma nog halen.”

Na acht jaar Oranje volgt een pad dat langs tal van nationale bonden en clubs voert. Nieuwenboom vergaart faam als gedreven vakman met oog voor talent. Maar wordt ook bijna slachtoffer van zijn toewijding. Als hij begin jaren negentig hoofdcoach is van de Waalse Badminton Federatie valt hij na een trainingsweekend bij Luik in de auto in slaap. De wagen total loss, maar hij overleeft het. Dankzij hulp van boven, daarvan is hij rotsvast overtuigd. "Een spiritueel meester zei ooit dat hij een vrouw op mijn schouder zag. Hij beschreef haar gezicht tot in detail. Ik was verbluft. Ze leek precies op mijn oma Dana, zoals ik haar op foto’s heb gezien. Zij zit altijd als een engel op mijn schouders, dat weet ik zeker. Ik voel de rillingen nu ik dit vertel.”

Assistent
Pas op respectabele leeftijd doet hij een stap terug. In 2012, niet lang na zijn zeventigste verjaardag, besluit hij voortaan als assistent verder te gaan. Vier jaar later wordt de éminence grise van het Nederlandse badminton teruggehaald door Roosterse BC, het bolwerk aan de Maas dat hij eerder als hoofdcoach al eens diende. Nu is hij de zeer ervaren adjudant van trainer Ronald Wetzel. George Nieuwenboom kan niet wachten totdat de enige Limburgse eredivisionist zaterdag aan de  competitie begint. Hij is nog lang geen tachtig, toch? „Overal waar ik kom, word ik aangeschoten door spelers met wie ik gewerkt heb. Dan heb ik het niet verkeerd gedaan."