Roosterse Badmintonclub

Roosterse Badmintonclub

shuttle.jpg

Na in de vorige wedstrijd overtuigend te hebben gewonnen van Mariken kwam gisteravond het gehele eerste team van Velo op bezoek, ga er maar aanstaan.
Onze spelers gaven voor wat ze waard waren maar het werd een 0-5 nederlaag.

Van vreugde binnen 12 uur naar een teleurstelling, ook dat is sport.
RBC 2 vocht samen met Olympia om het kampioenschap, stand tot dit weekend gelijk maar Olympia won twee maal van RBC dus lagen zij een neuslengte voor.

Zaterdagavond dikke vreugde want ons team won met 8-0 van Ulftse, dat kon wel eens de doorslag geven. Hoe groot moet dan de teleurstelling zijn geweest als je op zondagmorgen te horen krijgt dat Olympia 8 punten meeneemt in hun wedstrijd tegen Trilan. Niet een enkel puntje wist Trilan binnen te halen, slechts een enkel puntje was voldoende geweest.
Jammer, jammer, jammer.

Maar na regen komt mogelijk een klein zonnetje, misschien promoveren wij alsnog als beste tweede, even afwachten. En anders ...

 

Vandaag stond alweer de laatste wedstrijd van het seizoen op de planning. Met de vaste opstelling van de afgelopen weken, ‘never change a winning team’ ;), moesten we aantreden in Bocholtz tegen het 1e team. Ondanks dat er voor beide teams niets meer op het spel stond, werd er voor ieder punt gestreden.

Ook RBC 5 heeft het kampioenschap binnengehaald. Het bleef spannend tot het laatst maar de overwinning van 6-2 tegen Trilan was ruim voldoende. Echt won met 7-1 van BBC maar zelfs 8-0 had niet geholpen. RBC 5 heeft immers de thuiswedstrijd tegen Echt gewonnen en dat was voldoende.

Gefeliciteerd.

Tsja, met de header ‘RBC 7 kampioen’ is de kans op enige suspense in dit verslag verkeken. Ach ja, dat maakt ook niet uit, want eigenlijk kon er niets meer misgaan. Acht punten halen in twee wedstrijden was gezien het competitieverloop geen megaklus. Bovendien speelden we tegen de enige nog overgebleven concurrent; met elk punt dat we tegen Cosmos zouden scoren, nam het aantal benodigde punten voor de titel evenredig af. Kortom, we hadden slechts 4 punten nodig om op deze voorlaatste competitiedag al kampioen te worden. Ter voorbereiding hadden we de donderdag tevoren een heuse tupperware party georganiseerd. Het was echter een ontluisterende ervaring. Wellicht omdat sommigen stiekem op andersoortige plastic speeltjes hadden gehoopt. De shuttles vlogen als ongeleide projectielen door de Albertzaal, meestal op kniehoogte richting muur en wisten de ruimte tussen de witte lijnen dus moeilijk te vinden. Er restte ons niets anders dan vastklampen aan de clichés rond de ‘slechte generale’. Hoewel we met een (over)complete selectie konden aantreden waren er nog enkele onzekerheden. Twan sukkelde met een rugblessure en de fitheid van Luc was eveneens een groot vraagteken. Luc had namelijk een feestelijke nacht achter de rug en z’n laatste baco-tje, slechts een paar uurtjes voor de wedstrijd weggetikt, klotste nog lichtelijk tegen zijn huig. In de zaal hing nog een zweem van een bacchanaal (de hiërezitting van Eygelshoven), wat Luc gelukkig hielp om z’n roes nog ff vast te houden. Verder waren er ook meevallers: de app ‘find your iPhone’ voorkwam een hoop onrust en de tegenstander was niet op volle oorlogssterkte. Bovendien hadden we George nog als stabiele factor, speciaal naar de oostelijke mijnstreek afgereisd om de puntjes op de i te zetten.

Nog twee wedstrijden te gaan en na het goede resultaat van vorige week een gat van 5 punten met de nummer 2. Vandaag kwam dan ook nog Stein, de nummer 2, op bezoek in Roosteren. Theoretisch zouden we vandaag met een uitslag van 6-2 of beter kampioen kunnen worden, maar daar werd eigenlijk nog geen rekening mee gehouden. De uitwedstrijd was in de vries kou met 5-3 verloren, dus we wisten al dat we flink aan de bak moesten. Gelukkig was het dit keer wat warmer en waren er heel wat supporters om ons aan te moedigen, ook kregen we nog een extra peptalk van George.