Roosterse Badmintonclub

Roosterse Badmintonclub

shuttle.jpg

Quote van de week: ‘the tes upstairs’. Zo werd te kennen gegeven dat men geen sporttassen duldde in de hal. In onvervalst allo-allo engels, niet met de tongval van de onweerstaanbare café‑uitbater maar met het accent van de generaal. Gelukkig hielp het om de ploeggenoten te vinden,..... bij de tassen dus. Hoewel we al vaker een pak voor de broek hadden gehad, was dit 8‑0 verlies een hard gelag, zeker omdat we thuis 4-4 hadden gemaakt. Zijn er dan smoezen te verzinnen? Of niet?

Smoes of geen smoes 1. Wij hadden gehoord dat er doorgaans bij een ‘derby’ minstens de helft van de Roosterse bevolking op de tribune zit. Met een dergelijk uitzinnig publiek voelt een uit spelen als een thuiswedstrijd. Echter, onze supporters waren in geen velden of wegen te bekennen, zelfs niet onze trouwste fans. Een grote teleurstelling, maar het gaat misschien wel wat ver om daar het verlies aan op te hangen.

Smoes of geen smoes 2. Natuurlijk waren we een beetje eufoor na vorige week. De stelling dat een overdosis prethormonen leidt tot slechte sportprestaties, daarover zij de geleerden het nog niet eens. Geen geldig excuus dus.

Smoes of geen smoes 3. De sporthal, die ontworpen lijkt door iemand die een hekel aan mensen heeft, en aan sporters in het bijzonder. Desoriëntatie viel ons ten deel; het uitbundige daglicht deed de rest. Op de ene speelhelft, met uitzicht op een natuurlijke ‘strobo disco’, konden we nog redelijk scoren en leek het enigszins op een wedstrijd. De andere zijde keek uit op een witte wand die door de laaghangende winterzon wel héél erg wit was. Aan die kant bakten we er helemaal niks van en waren we volstrekt kansloos. Desondanks willen we de nederlaag niet wijten aan de omstandigheden, maar des te meer aan ons onvermogen om hiermee om te gaan, in weerwil van onze goede inzet.
Andere smoezen laten we onvermeld, want die zijn beslist nog flauwer.

Na dit gejammer geen litanie over de partijen, behalve dat onze beide youngsters een compliment verdienen. Jill was niet opgewassen tegen de harde klappen in de eerste set, maar bleef toch gemotiveerd zoeken naar mogelijkheden om meer te scoren, en dat lukte in de tweede set. Lynn idem dito: na een lastige eerste set het koppie niet laten hangen en blijven gaan voor de best mogelijke score.
Na dit dieptepunt kan het alleen maar beter. Er is nog werk aan de winkel.